DERI KUR DO TË SAKRIFIKOHEN ZJARRFIKËSIT E KOSOVËS QË SHTETI TË VLERËSOJË RËNDËSINË E TYRE?

Në momentet më të rënda që po kalon vendi ynë, kur vërshimet kanë përfshirë qytete e fshatra të Kosovës dhe përveç dëmeve të mëdha materiale kanë vënë drejtpërdrejt në rrezik jetët e qytetarëve, një kategori njerëzish ka dalë pa hezitim në ballë të rrezikut: zjarrfikësit e Kosovës. Ata nuk pyetën për orar, lodhje apo siguri personale; dolën aty ku rreziku ishte më i madh, sepse kjo është detyra e tyre dhe sepse kanë zgjedhur të shërbejnë.

Por ironia më e madhe dhe padrejtësia më e rëndë është fakti se këta njerëz, që sot po shpëtojnë jetë dhe po mbajnë gjallë shpresën e qytetarëve, prej vitesh janë të braktisur nga shteti që duhet t’i mbrojë. Qeveria e Kosovës, në mënyrë të vazhdueshme, ka zgjedhur të mos dëgjojë zërin e zjarrfikësve kur ata kërkonin kushte minimale për të kryer punën e tyre. Ata paralajmëruan për mungesën e pajisjeve, për automjete të vjetruara dhe për rrezikun ekstrem që u kanoset çdo ditë, por kërkesat e tyre u injoruan pa asnjë ndjeshmëri.

Sot, zjarrfikësit e Kosovës ende punojnë pa pagesë të rrezikshmërisë, ndonëse çdo dalje në terren për ta është përballje direkte me vdekjen. Ata marrin paga të ulëta, që nuk reflektojnë aspak rrezikun, përgjegjësinë dhe sakrificën që bëjnë. Punojnë pa sigurim shëndetësor, duke e ditur se nëse lëndohen ose humbasin jetën, familjet e tyre mbesin të pambrojtura. Ky nuk është thjesht neglizhencë ky është dështim institucional dhe moral.

Pyetja që shtrohet me të drejtë është tronditëse: a duhet të ndodhë një tragjedi e madhe, a duhet të humbasë jetë një zjarrfikës që shteti ta kuptojë rëndësinë e tyre? A duhet të qajmë mbi arkivole për t’i quajtur heronj, apo duhet patjetër një fatkeqësi edhe më e madhe që institucionet të zgjohen nga indiferenca e tyre?

Zjarrfikësit e Kosovës nuk janë heronj vetëm kur kamerat janë të ndezura dhe kur krizat janë në kulm. Ata janë heronj çdo ditë, në heshtje, në kushte të vështira, pa mbështetje dhe pa dinjitetin që u takon. Ata po bëjnë atë që shteti nuk po e bën: po mbrojnë jetën.

Koha e fjalëve boshe ka kaluar. Zjarrfikësit nuk kanë nevojë për duartrokitje pas fatkeqësive, por për paga dinjitoze, pajisje moderne, pagesë të rrezikshmërisë dhe sigurim shëndetësor. Çdo vonesë tjetër është bashkëfajësi.

Një gjë është e qartë dhe e padiskutueshme:
Zjarrfikësit e Kosovës janë heronjtë tanë të vërtetë – gjithmonë, kudo dhe pavarësisht indiferencës së shtetit.

Kryetari i SPAK-ut
Ali Gashi