Një burrë që veproi Lulzim Fejzullahi filloi si larës enësh dhe në Traunsee u bë një markë. Një histori për arratisje, guxim, përkushtim dhe shumë vizione

Nga Gabriel Egger

EBENSEE/GMUNDEN. Brenda katër ditësh, Lulzim Fejzullahi u bë kryetar bashkie, themeloi një kompani ajrore, arriti të vendoste fytyrën e tij në faqen e parë të një kartëmonedhe të madhe dhe u ngjit në skenë si muzikant. Farsë në Ebensee shkruan historitë e veta. Fejzullahi mund të qeshë për këtë – kjo është pjesë e tij.

Më pak qesh ai për gjërat që i janë thënë jashtë opinionit publik. Disa e akuzojnë si mafioz, se merret me pastrim parash dhe krim. Dhe nëse bizneset nuk ecin mirë, thuhet se ndihmon me shitjen e drogës. “Nuk mund ta besosh se çfarë thuhet. Duhet të pranoj se kjo më zemëron,” thotë ai duke tundur kokën.

Në Traunsee, në bregun perëndimor, gjithçka filloi. Para 24 vitesh ai nuk ishte asgjë më shumë se një vizion. Atëherë Lulzimi duhej të fillonte nga zero.

Sot 41-vjeçari u rrit në Klinë, një qytet i vogël në veriperëndim të Kosovës. Fëmijëri e qetë, një familje e thjeshtë, marrëdhënie e mirë me fqinjët e feve të ndryshme. Lulzimi i ri ishte nxënës i mirë dhe dëshironte të bëhej automekanik ose të punonte me makineri. Por më pas shpërtheu lufta.

Edhe sot e ka të vështirë të flasë për atë kohë. “Kemi jetuar për dy vite në pyll dhe në rrugë. Çdo ditë kishte të vrarë, dëgjoheshin të shtëna,” thotë ai. Kur filloi lufta në Kosovë, Lulzimi ishte 14 vjeç. Shkolla rifilloi, por ai e ndërpreu shpejt. “Nuk ndihesha mirë. Nuk kishte perspektivë, as zhvillim. Çdo ditë i njëjti kaos.” Edhe pse prindërit ishin skeptikë, ai u largua në moshën 17-vjeçare.

Ai përfundoi në një qendër refugjatësh në Traiskirchen – dhe pati fat. U ndërmjetësua në Altmünster dhe në një hotel në Alpet Salzkammergut filloi punën si larës enësh. Dy vite punoi dhe jetoi aty, më pas, në moshën 20-vjeçare, iu dha mundësia për një praktikë si kamarier. “Jam pafundësisht mirënjohës për këtë,” thotë ai

Ngjitja e shpejtë

Viti i parë në shkollën profesionale ishte një katastrofë. “Shkruaja vetëm emrin dhe datën, asgjë tjetër nuk kuptoja,” thotë ai. Krahas praktikës në hotel, ai mësonte gjermanisht, ndiqte kurse dhe merrte mësime private. Provimin përfundimtar e kaloi me dy vlerësime maksimale – Lulzimi ishte krenar.

Në vitin 2009, shtatë vite pas arratisjes, ai drejtonte tashmë një restorant në Postalm. “Jam përpjekur gjithmonë për më shumë,” thotë ai. Hap pas hapi ai krijoi një kompani mobiliare dhe gastronomike dhe realizoi ëndrrën e kahershme: hapi lokalin e tij të parë

Në vitin 2013 mori me qira një dyqan perimesh në mbyllje në Ebensee dhe hapi një videotekë. “Na duhet një videotekë,” i kishin thënë dy gra të moshuara. I veshur tradicionalisht, pak para hapjes, Lulzimi premtoi se nuk do të kishte vetëm kaseta VHS, por edhe verë të mirë, ushqime të vogla dhe kafe. Zonjat e vizituan pas hapjes. “Janë këto takime që më motivojnë,” thotë ai.

Motivimi i tij është i madh: në vitin 2014 mori drejtimin e gastronomisë në Strandbad Gmunden, në 2016 bleu lokalin “Schlafmütze” në Ebensee dhe e ringjalli. Njerëzit pyesin shpesh: “Nga i merr ky i ri të gjitha këto para?” Ai përgjigjet: “Kam punuar shumë, hap pas hapi kam paguar kreditë. Ndoshta kam punuar shumë. Java ime kishte 110 orë. Çdo shans e kam shfrytëzuar, por më duhej të bëja shumë më tepër se një vendas. Duhet një kombinim entuziazmi, guximi, përkushtimi, vizioni dhe pak fat.

100 persona, 10 milionë

Për shtatë vite ai ishte aktiv në SPÖ në Ebensee, gjë që e sheh si mundësi për zhvillim. “Nëse tërhiqemi plotësisht nga politika, nuk duhet të ankohemi për zhvillimet dhe vendimet. Të gjithë kemi përgjegjësi të bëjmë diçka nga komuniteti,” thotë ai.

Në vitin 2019 ai mori ish-lokalin “Tiki-Taki” në Ebensee – gjithashtu një rast falimentimi. Biznesi nuk zgjati shumë – për shkak të pandemisë së koronës. Një vit më parë ai kishte hapur “Bus zur Pizzeria Da Amelia”. Kafeneja në sheshin e bashkisë në Gmunden u mor në një kohë krize. Në vitin 2025 ai do të bëhet qiramarrës i Strandbad në Gmunden.

Nga Wiener Café në Esplanade të Gmundenit do të lindin banesa. “Në rajon na duhen hotele, na duhen restorante dhe turistë. Por na duhen patjetër edhe banesa cilësore,” thotë ai. Lulzimi merr një kredi tjetër dhe blen Wiener Café – që do të hapet ende këtë verë. Më shumë se 100 persona do të punësohen në projektet e tij. Vëllimi i investimeve në vitet e ardhshme vlerësohet në rreth dhjetë milionë euro. Qëllimi i madh i tij: të fitojë një hotel buzë liqenit. Por për planet e tij ai nuk flet shumë. Ai preferon të veprojë.